Het is 15 oktober 2011, een mooie nazomerdag in Milaan. De dag van de Ronde van Lombardije, de afsluitende wielerklassieker van het jaar en tevens de laatste race van Leopard-Trek. Nu kun je denken, wat maakt dat nou weer uit? Voor mij maakte dat heel wat uit. Ik was (door die fusie met Radioshack een stuk minder) een groot fan van deze Luxemburgse ploeg. Het hele jaar door heb ik verschillende races bezocht om het team aan te moedigen. En mede omdat het de laatste race voor Leopard-Trek zou zijn vond ik dat deze ook niet op mijn lijstje mocht ontbreken.

En dus was ik samen met mijn nichtje en vader op zaterdagochtend in Milaan. Er heerste een gezellige drukte, vooral bij de Italiaanse ploegen. Bij Liquigas stond het 5 rijen dik en keek iedereen reikhalzend uit naar Ivan Basso en Vincenzo Nibali. Veel ogen van de pers waren toch nog gericht op Gilbert want de Belg had tot nu toe in elke koersmaand die hij reed een overwinning geboekt en was daar alleen in Oktober nog niet in geslaagd en daarnaast had de Belg ook de afgelopen twee edities van de Ronde van Lombardije op zijn naam geschreven. Kortom, Gilbert was toch wel de favoriet. En bij Leopard was het rustig. Het voelde bijna aan als een tweede thuis. De stafleden herkenden ons en vonden het leuk dat we er weer bij waren. In de bus werd de teambespreking gehouden en algauw raakten we aan de praat met een Luxemburgse fan die ook een fanatiek volger van team was en bleek dat hij ook mede omdat dit de laatste race van Leopard was naar Milaan was afgereisd, en om de ontbrekende handtekeningen op zijn teamshirt te scoren.

Bij Liquigas was de hysterie inmiddels compleet losgebarsten want Basso en Nibali hadden zich buiten vertoond en werden dus besprongen door een horde Italianen die een handtekening wouden veroveren van hun helden. Het duurde iets minder 10 minuten voordat de rust daar een beetje was wedergekeerd. Daarna besloten ook de Leopards zich buiten de bus te vertonen, Luxemburgse fan scoorde zijn ontbrekende handtekeningen van Bruno Pires, Thomas Rohregger en Oliver Zaugg. Bedankte vervolgens Pires in het Spaans, terwijl deze Portugees is maar ach, de arme man was gewoon blij dat zijn missie voltooid was. Ik op de foto met Rohregger zodat ook één van mijn missies voor die dag voltooid was. Mijn andere missie was meer dan alleen ‘hi’ zeggen tegen mijn favoriete renner Stefan Denifl waar ik, zoals sommige van jullie wel weten, een gigantisch zwak voor heb. En of het nou lag aan het feit dat het de laatste race was of niet, het lukte me ook nog. Dus na onze gebruikelijke ‘hi’ tegen elkaar zeggen en een beetje stom lachen wist ik hem nog te feliciteren met zijn nieuwe contract voor volgend jaar bij Vacansoleil. Mijn missies volbracht al was het met moeite en vervolgens hebben we ons richting de startlijn begeven om de renners nog even aan te moedigen en enkele minuten later waren de renners onderweg voor hun 241 kilometer lange race door het Italiaanse landschap.

Wij zijn hierna naar een heuvel die na de ravitaillering was gesitueerd gegaan. Het wachten was puur genieten, van het prachtige landschap tot aan de paragliders in de lucht. Maar het was ook mooi om te zien dat er complete gezinnen zaten die er gewoon een dagje uit van hadden gemaakt en zaten te picknicken terwijl de kindjes ondertussen ook nog vrolijk door het gras dartelden. Het was leuk om in een mix van half Engels/half Italiaans met een Italiaanse journalist te praten die wel wou weten van welke renners hij foto’s moest nemen voor ons. Prachtig volk, die Italianen. Op dit moment was er een kopgroep met op zo’n 6 minuten daarachter het peloton, nog niet zo heel veel spannends dus. En dus na de passage en luid aanmoedigen konden we koers zetten richting de finish.

Bij de finish in Lecco was het drukker. Terwijl mensen pizza aten of van de mooie dag genoten aan het meer was de Italiaanse speaker geen seconde stil en ratelde aan één stuk door of het ook allemaal voor de koers ging weet ik niet aangezien mijn Italiaans niet zo best is maar het was opnieuw gezellig en dus sloten wij ons ook aan bij de pizza etende mensen en gingen vervolgens een strategische plek langs de route proberen te vinden.  Het wachten was begonnen, ondertussen proberend het koersverloop proberen te volgen wat een stuk beter zou zijn gegaan als die hyperactieve speaker iets langzamer had gepraat. Het bleek dat Nibali inmiddels solo op avontuur was gegaan en de kopgroep alweer was ingerekend. De Italiaanse speaker wist het avontuur van Nibali toch een stuk mooier te laten klinken dan het in werkelijkheid was, want waar iedereen wel wist dat Nibali dit nooit tot de finish zou kunnen volhouden probeerde de speaker het spannend te maken en te doen alsof de Italiaan een hartstikke goede kans had solo aan de meet te komen. Uiteindelijk werd Nibali vlakbij de Salita di Ello teruggepakt, tot grote teleurstelling van de speaker en menig Italiaan, en kon het echte werk beginnen.

Niemand had er echt op gerekend maar op de Salita di Ello wist Oliver Zaugg een versnelling te plaatsen waar de concurrentie geen antwoord op had. En waar al helemaal niemand op gerekend had was dat de voorsprong van de Zwitser van Leopard snel groter werd. Toen werd in de favorietengroep de achtervolging ingezet. Ik had op dat moment al geen nagels meer over zowat en dat terwijl het alleen maar zenuwslopender zou worden. Op het punt waar wij stonden zat de groep met Daniel Martin niet zo heel ver meer achter Zaugg, ik geloof niet dat ik iemand eerder zo erg heb aangemoedigd. Nadat Zaugg en de twee achtervolgende groepen ons gepasseerd waren zetten we weer koers naar de teambus.

 Het betekende dat we de speaker moesten verlaten en dus waren overgeleverd aan mannetjes met walkietalkies en raceradio’s langs de route naar de teambussen. Nou was die speaker al lastig te verstaan, maar die radiokwaliteit maakte het niet bepaald makkelijker erop. We wisten dat ze allang gefinisht moesten zijn, het maakte de zenuwen niet bepaald dragelijker. Dus zodra wij de Leopard bus in ons vizier hadden renden we er zo ongeveer naar toe en dat was die afschuwelijke, zenuwslopende wandeling absoluut waard geweest want het bleek dat de vrouw en het dochtertje van Zaugg er waren. Het meisje was compleet hysterisch en bleef maar rondjes rennen, niemand die haar echt onder controle kon houden. Wat voor ons al genoeg zei, hij had het gehaald. Toen ik op mijn mobiel keek zag ik dat mijn vader allang had gesms’t dat Zaugg had gewonnen. Maar daar kom ik natuurlijk altijd later pas achter.  Het was mooi om al die andere blije gezichten bij de ploeg te zien, het was schattig om te zien hoe Thomas Rohregger maar met het dochertje van Zaugg ging spelen waardoor zij eindelijk weer een beetje kalmeerde. Het was zo’n beeld wat ik niet snel zal vergeten. Onze Luxemburgse vriend was er ook al dus dat betekende weer een lang gesprek over hoe het volgend jaar zou zijn. Want ja, volgend jaar zou alles anders zijn zeker wat betreft Leopard.

Een ding was wel zeker, dit was een prachtige maar ook vermoeiende dag geweest. Ik ben blij dat ik de Ronde van Lombardije een keer van dichtbij heb mogen meemaken want zeker met een overwinning van mijn favoriete team kon deze dag niet meer stuk. Italië is een prachtig land, Italianen zijn geweldige mensen en de Ronde van Lombardije is een mooie koers. En het was natuurlijk schitterend om te zien dat iemand die eigenlijk een knechtenrol was toegeschreven aan het begin van de koers de overwinning wist te grijpen en dat de onoverwinnelijke Gilbert toch niet zo onoverwinnelijk bleek.

Persoonlijk vind ik het uitermate jammer dat volgend jaar de Ronde van Lombardije vervroegd is tot het weekend na het WK om het niet te laten botsen met de Ronde van Peking. Waarom zou je iets wat al jaren de traditionele afsluiting is van het wielerjaar gaan verplaatsen? De bijnaam luidt niet voor niets de klassieker van de vallende bladeren en het mocht dan misschien ook wel een initiatief zijn de renners en ploegleiders, wat ik betwijfel, alleen omdat er een nieuwe etappekoers is gekomen die aardig wat centjes kan opleveren en omdat we zonodig de wielrennerij moeten globaliseren, verplaatsen we maar een klassieker die al jaren en jaren een traditie is. En zeg nou zelf, was de Ronde van Peking nou echt zo geweldig? Ik quote Pat McQuaid: “De eerste Ronde van Peking was een erg groot succes. Het zal uitgroeien tot een veel grotere wedstrijd.” Nou, ik vond van niet. Matig parcours, nauwelijks mensen langs de route want publiek werd vaak niet eens toegelaten en bovendien de smog die ontzettend ongezond is. Als er in Europa die hoeveelheid smog zou zijn geweest zouden de autoriteiten meteen iedereen adviseren binnen te blijven en wat doen we in China? We houden er een koers in. Nee, van mij had de Ronde van Peking er niet bij hoeven komen, doe mij maar gewoon de Ronde van Lombardije op haar vaste positie als afsluiter van het Europese wielerseizoen en de World Tour.