'Het inspireert me om hier te rijden, zeker omdat er familie langs de kant stond,' liet Mouris optekenen. De Nederlander reed de gehele koers attent en zat de hele dag voorin mee. 'Ik hoefde dus nooit te achtervolgen, bovendien had ik zeer goede benen. En toen mijn ploeg in het peloton ging rijden hoefde ik niet meer voluit te rijden in de kopgroep.'

'Of ik het mijn ploeg kwalijk neem dat ze achter mij aanrijden? Nee hoor, ik zat in een groep met veel sprinters en onze sprinter (Bobbie Traksel, red.) was niet mee. Dan is het normaal dat ze achter me aan rijden. De anderen in de kopgroep konden het niet echt waarderen. Ze scholden op me, maar dat is normaal. Ik knikte en lachte maar een beetje.'

Mouris vond niet dat hij een gids was in de ploeg, ook al komt de renner uit de streek. 'Iedereen kent de weg hier. Op weg naar Lopik werd het peloton uit elkaar getrokken. Ik zat mee, maar Traksel niet. Het is zo gebeurd, een bocht verkeerd inschatten en je bent gezien. Dat overkwam Bobbie,' besluit Mouris.